Obejrzałem do końca na Apple TV serial "Widows Bay" czyli Zatoka wdowia lub Zatoka Wdów. Ogólnie przepyszne. Wyobraźcie sobie mieścinę na skraju świata, gdzie mgła jest tak gęsta, że można by ją kroić nożem, a sąsiedzi uśmiechają się do ciebie o ułamek sekundy za długo. Żeby nie przesłodzić: twórcy serialu skrzętnie bazują na tym, co już gdzieś widzieliśmy - duszne miasteczko, z którego nie można albo nie chcę się wyjechać. Nawiązań jest sporo, ale pierwsze to oczywiście From- Stamtąd i ukłon w stronę zmarłego niedawno David Lyncha i jego Twin Peaks. Serial zderza ze sobą dwa całkowicie odmienne światy: makabryczną wręcz grozę oraz absurdalny, błyskotliwy, groteskowy humor. To połączenie z pozoru ryzykowne, wręcz niepasujące do siebie, a jednak na ekranie działa.
Historia kręci się wokół desperackich prób ratowania podupadającej, nadmorskiej osady u wybrzeży Nowej Anglii. Miejscowy burmistrz próbuje za wszelką cenę przekonać świat – a przede wszystkim przyjezdnych dziennikarzy – że ich malownicza, ale zapomniana mieścina to idealne miejsce na wypoczynek. Szybko jednak wychodzi na jaw, że dawne krwawe legendy o klątwie i mrocznych siłach wcale nie są wymysłem znudzonych seniorów. Ziemia w tym miejscu dosłownie żąda swojej daniej opłaty w ludziach. Zamiast jednak serwować widzom tanią sieczkę z wyskakującymi zza węgła potworami czy tanie chwyty mające nas tylko przestraszyć na sekundę, twórcy budują niesamowicie gęstą, duszną i wciągającą opowieść. Duchy są, ale subtelnie wplecione w narrację.
Prowincjonalna nieporadność mieszkańców przeplata się tu na każdym kroku z dreszczem autentycznego niepokoju. Czuć tu klimat Stamtąd i Miasteczka Twin Peaks, szczególnie w absurdalnym humorze. Nie chodzi jedynie o samą formę, ale o cały zamysł na opowiadanie historii. Mamy tu całą paletę dziwacznych, ekscentrycznych postaci, społeczność połączoną siecią mrocznych tajemnic i specyficzny klimat, w którym nawet najzwyklejsze zebranie mieszkańców w ratuszu wywołuje na plecach ciarki. Co więcej, to poczucie osamotnienia potęgują fantastyczne wybory obsadowe. W epizodach i na drugim planie pojawiają się charakterystyczni aktorzy doskonale znani miłośnikom kina o niepokojącym zabarwieniu – w tym chociażby bezbłędny aktorsko Stephen Root, którego sama obecność na ekranie wnosi nutę niezrozumiałego niepokoju.
Ale prawdziwym sercem i elektrownią całej tej skomplikowanej układanki jest walijski aktor Matthew Rhys. Walijski Aktor, którego publiczność kojarzy dotąd głównie z mrocznych, do bólu poważnych ról dramatycznych – jak choćby w świetnym „Perry Masonie” czy mocnym serialu „Bestia we mnie” – tutaj wyprawia przed kamerą rzeczy absolutnie nietuzinkowe. Rhys wciela się w postać przytłoczonego życiem, panicznie szukającego jakiegokolwiek sukcesu polityka i robi to w sposób wirtuozerski. Jego bogata mimika, panika wyzierająca z oczu przy kolejnych przerażających zdarzeniach oraz doskonałe czucie komediowego rytmu to najwyższa półka sztuki aktorskiej. Zaskakuje ogromną lekkością, a zarazem ani na chwilę nie traci autentyczności.
Klimat budowany jest tu zresztą na każdym możliwym poziomie. Warstwa wizualna i dźwiękowa robią wrażenie. Ponure, spowite mgłą krajobrazy, ciemne, gęste lasy dochodzące do samego brzegu morza, skrzypiące drewniane pomosty i oszczędna, ale niepokojąca ścieżka dźwiękowa sprawiają, że czujemy ten oceaniczny chłód na własnej skórze. To produkcja przemyślana od początku do końca. Twórcy doskonale wiedzą, kiedy dokręcić śrubę i przerazić widza, a kiedy dać mu oddech w postaci ciętej słownej riposty. Nie przesadzają z horrorem, by nie stracić lekkości, ale też nie szarżują z dowcipem, żebyśmy ani na moment nie zapomnieli, że bohaterom naprawdę grozi śmiertelne niebezpieczeństwo.
„Wdowia zatoka” to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto szuka w telewizji świeżości, świetnego warsztatu i niebanalnej rozrywki. To serial, który potrafi szczerze rozbawić do łez, by po chwili sprawić, że z niepokojem zerkniecie w stronę ciemnego okna i dwa razy sprawdzicie, czy drzwi do domu na pewno są zamknięte na klucz. Wpadajcie do Wdowiej Zatoki na własną odpowiedzialność – tylko pamiętajcie, żeby uważnie patrzeć na to, co kryje się w mroku. Bo jeśli patrzycie w mrok, jak chce Nietzsche, to co w nim jest, patrzy także na was.
Moja ocena 8/10
